Nieuwsbrief

Blijf op de hoogte door middel van onze nieuwsbrief.

Blijf op de hoogte

Zorgaanbieders en Zorgverzekeraars Hebben Een Brug Te Slaan!

P1010947

Door: Dora Tjalsma, Sr. Beleidsadviseur Jan van Es Instituut

30 mei 2012

Geen reacties

Kortgeleden woonde ik een bijeenkomst bij waarin zorgverzekeraars en zorgaanbieders in de geïntegreerde eerstelijnszorg hun ambities mochten formuleren en aangeven wat hun gedeelde ambitie zou moeten zijn. Beide groepen gingen los van elkaar aan de slag in geanimeerde gesprekken. De zorgverzekeraars mochten als eerste presenteren. “Kostenbeheersing en transparantie”, klonk het overtuigd. Daarna kwamen de zorgaanbieders. In deze groep hadden zich enkele professionals stevig geroerd. “Goede zorg voor patiënten”, was hun ambitie waaraan verzekeraars een bijdrage moesten leveren (er waren overigens bij beide meer ambities). Hoewel de verzekeraars de woorden niet uitspraken waren ze duidelijk van hun gezicht te lezen: “Ja, dûh, goede patiëntenzorg willen we allemaal. Maar waar gaan we het nu écht over hebben?”

De verzekeraar duwt en trekt, wil informatie en weten of zij waar voor haar geld krijgt. De zorgaanbieder maakt een terugtrekkende beweging, wil geen aap op de schouder. “We spreken een verschillende taal”, opperde iemand voorzichtig. Maar hier is meer aan de hand. Hier manifesteert zich een kloof tussen de wereld van de zorgverzekeraar en die van de zorgaanbieders.

Verklaarbaar. Zorgverzekeraars en zorgaanbieders hebben elk hun eigen rol en positie in het stelsel waarin markt en regulering om voorrang strijden. Gefaciliteerd door de Minister van de partij die het zorgstelsel invoerde ijveren de zorgverzekeraars om hun maatschappelijke verantwoordelijkheid te laten zien. Hun vertoog is een economische: beheersing van kosten in de zorg, er aan bijdragen dat het BBP niet nog meer omhoog gaat. Dat is waar verzekeraars door gedreven worden, waar zij over nadenken, over spreken. Professionals willen dat ook wel, maar hebben een andere belevingswereld. Zij zien de patiënt dagelijks in de spreekkamer, hebben het daar over ziek zijn, over fysiek en psychisch lijden, over werkloosheid of relatieproblemen. Zijn zorgverleners dan niet kostenbewust? Zeker wel. Huisartsen en andere eerstelijns zorgverleners werken steeds vaker samen en zijn immers de poortwachters in de zorg en leveren daarmee een bijdrage aan kostenbeheersing. Maar dat is niet waar zij het ‘voor doen’.

De kunst is om de kloof die tussen deze twee werelden ligt te overbruggen. Bestuurders in de eerste lijn streven naar langduriger relaties en contracten met verzekeraars om onverwachte wendingen te voorkomen. Contractonderhandelingen tussen verzekeraars en zorgaanbieders gaan niet alléén over pecunia en niet alléén over kwaliteit van zorg. Willen we de geïntegreerde eerstelijnszorg versterken en de zorg -macro- goedkoper maken, dan zullen partijen bereid moeten zijn elkaar waardevrij te benaderen, te accepteren én te waarderen wat elkaars belangen zijn. Zij moeten met elkaar in gesprek gaan, argumenteren, kritische vragen aan elkaar durven stellen en bereid zijn om deze te beantwoorden. Kortom, zij moeten het ‘met elkaar aan gaan’.  En dan consensus vinden. Om uiteindelijk te komen tot een handelwijze die leidt tot ‘wat we allemaal willen’: doelmatige en goede zorg voor de patiënt.

De eerste voorzichtige stap is gezet met het benoemen van de ambities. De kop is er af, maar het moet niet bij een eenmalige gebeurtenis blijven. Nu doorpraten én doorpakken! Wie pakt de handschoen op?

Er zijn nog geen reacties geplaatst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Categoriën

Top
Het Jan van Es Instituut wordt financieel ondersteund door het Investeringsprogramma Flevoland Almere